பக்கத்துமாநில பைங்கிளிகள் - 3

முந்தானைதாசன்

‘இங்கேதான் வலது பக்கம் திரும்புங்கள்,’ என்றதைக்கேட்டதும் என் பழங்கனவுகளிலிருந்து விழித்து திருவனந்தபுரம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன். சொன்னபடி மகிழுந்தை ஓட்டிச்சென்று ஒரு வீட்டுமுன் நிறுத்தியபின் மூவரும் இறங்கினோம்.

‘இதுதான் எங்கள் பேராசிரியர் வீடு. நீங்கள் உள்ளே செல்லலாம்’ என்றார்கள். சொல்லிவிட்டு இருவரும் வேகமாக நடையைக்கட்டிவிட்டார்கள். நான் சற்றுத்தொலைவு அவர்களை பின்தொடர்ந்து என் குழப்பத்துக்கான விளக்கங்களை கேட்க நினைத்தேன். ஆனால் அவர்கள் திரும்பிப்பார்க்கவில்லை. கொஞ்சநேரம் நின்று திருதிருவென்று விழித்துவிட்டு, அவர்கள் காட்டிய வீட்டை நோக்கி மெதுவாக நடந்தேன். வீட்டு வாசலையணுகி அழைப்புமணியை தயக்கத்துடன் அழுத்தினேன்.

சில விநாடிகளில் கதவு திறந்தது. மதிப்புக்குரிய ஒரு பெண்மணி வாசலில் நின்றிருந்தார்கள். நெற்றியின் நடுவில் வட்டப்பொட்டுடனும், தலைநிறைய பூவுடனும், ஒற்றைப்பின்னலிட்ட நீண்ட தலைமுடியுடனும், சிவந்த மொழுமொழுத்த உடம்பின் பெரும்பகுதியை மறைத்திருந்த சேலையுடனும் காட்சியளித்தார்கள். மொத்தத்தில் ஒரு குடும்பத்தின் தாயாகத்தோன்றினார்கள். நான் என்ன சொல்வது என்று புரியாமல் திகைத்து நின்றேன்.

‘பேராசிரியர்…’ என்று சொல்லி இழுத்தேன்.

அவர்களோ நான் சொன்னதை காதில்கூட வாங்காமல், ‘உள்ளே வாருங்கள்!’ என்று மலர்ந்த முகத்துடன் அழைத்தார்கள்.

வீட்டினுள் நுழைந்தேன். பகட்டில்லா அழகுடன் வசதிமிகுந்த வீடாக இருந்தது. படித்த மேல்நடுத்தர மக்கள் வசிக்கும் வீடாகத்தோன்றியது. சுட்டப்பட்ட இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

‘பேராசிரியரைப் பார்க்கவேண்டும்,’ என்றேன்.

‘நான்தான்!’ என்றார்கள், ஒரு புன்சிரிப்புடன். அவர்கள் குரல் எங்கோ கேட்ட குரல் போன்றிருந்தது.

அவர்கள்தான் பேராசிரியர் என்பதை கேட்டதும் மேலும் நெளிந்தேன். ‘யாரோ இரண்டுபேர் என்னை இங்கே கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டு போய்விட்டார்கள்’ என்றேன்.

அதைக்கேட்டு வெளிப்படையாகவே சிரித்தார்கள். ‘நான் யாரென்று தெரியவில்லையா?’ என்று கேட்டார்கள்.

எனக்கு கொஞ்சம் ஐயமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அப்படியும் இருக்குமா? இன்னும் என் கனவில்தான் இருந்தேனோ?

‘நீங்க… நீதானே… ‘ எப்படிச்சொல்வது! நீதானே என் உள்ளங்கவர்ந்தவள் என்று எப்படிக்கேட்பது? முகத்தைப்பார்த்தவுடனே தெரிந்து கொண்டு விட்டேன். ஆனாலும் நம்பவியலாமல் இருந்தேன்.

‘ஆம், நானேதான்,’ என்றாள்.

‘உன் கணவர்…?’

‘அவர் வேலைதொடர்பாக வெளியூர் சென்றிருக்கிறார். நாளைதான் வருவார்.’

‘எத்தனை குழந்தைகள்?’

‘இரண்டுபேர். அவர்களும் இன்று இங்கில்லை.’

குழந்தைகளைப்பற்றியாவது விரிவாகச்சொல்வாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் சுருக்கமாகவே பதில் தந்து நிறுத்திவிட்டாள். அதற்குமேல் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாய் இருந்தேன்.

‘இருங்கள். காப்பி கொண்டுவருகிறேன்,’ என்று சொல்லி சமையலறைக்குள் சென்றவள் ஒரு தட்டுநிறைய பலகாரத்துடன் வந்தாள். என் முன் இருந்த குறுமேசையில் வைத்தாள்.

‘சாப்பிடுங்கள்,’ என்று அன்பாக உபசரித்தாள். என் எதிரிலிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.

‘உன் வீட்டுக்குத்தான் வரப்போகிறேன் என்று தெரியாது. நான் ஒன்றும் வாங்கி வரவில்லை.’

‘அதற்கென்ன! நீங்கள் வந்திருப்பதே எனக்கு மகிழ்ச்சியல்லவா?’

‘எனக்கும் இவ்வளவு நாள் கழித்து உன்னை கண்டதில் மகிழ்ச்சி.’

‘நீங்கள் என்னை மறந்திருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன்.’

‘எப்படி மறக்கவியலும்?’ என் குரல் கடந்த காலத்திலிருந்து வருவதுபோல் கேட்டது.

‘அப்படியானால் இன்னும் என்னை நினைத்து வாடுகிறீர்களா?’

‘அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை’ என்று குனிந்துகொண்டே முணுமுணுத்தேன்.

‘தூக்கத்தில் என் பெயரை சொல்கிறீர்களாமே!’

‘அப்படியா?’ என்று திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தேன். அவள் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

‘என்னை மன்னித்து விடுங்கள்’ என்று என் கால்களைநோக்கி குனிந்தாள். அவளை தடுத்து தோள்களை பிடித்துக்கொண்டேன்.

‘ஏய், என்ன இது? இப்படியெல்லாம் உணர்ச்சிவசப்பட்டுக்கொண்டு? என் மனைவி உன்னிடம் என்னவெல்லாமோ சொல்லியிருக்கிறாள்போலிருக்கிறது.’ என்று சொன்னேன், இயன்றவரை கலகலப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு.

பிறகு கையைப்பிடித்து என் அருகில் அமரவைத்தேன். அதற்குள் அவள் கன்னத்தில் ஒரு சொட்டு வழிந்து விட்டது. நானும் மிகவும் சிரமத்துடன் என் உணர்ச்சிகளை அடக்கிக்கொண்டு, அவள் கண்ணீரை துடைத்தேன். என் தோள்மீது சாய்ந்து கொண்டாள்.

‘இன்றைக்கு நாம் பழையதையெல்லாம் நினைக்கவேண்டாம். நாம் ஒன்றாக இருக்கும்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாமே!’ என்றேன்.

அவளும் முகத்தில் மலர்ச்சியை வரவழைத்துக்கொண்டு, ‘நானும் அதற்காகத்தான் உங்களை வரவழைத்தேன்’ என்றாள்.

இருவரும் ஒருவர் இடுப்பைச்சுற்றி மற்றவர் கைகளைப்போட்டு அணைத்துக்கொண்டோம். கன்னத்தில் மெத்தென்ற ஒரு முத்தம் வைத்தேன். அவளும் என் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். பின் பழைய நாளை நினைத்தபடி அவள் சிவந்த உதடுகளில் முத்தமிட்டேன். அவள் உதடுகள் முன்பை விடத் தடித்தும் மெத்தென்றும் இருந்தன. என் கைகளை இடுப்பைச்சுற்றி இருக்கினேன். அவள் என் கைகளை நெகிழ்த்து விலகினாள்.

‘அவசரப்படாதீர்கள். இன்றிரவு முழுவதும் நமக்குத்தான்.’

மேலும் அவளே தொடர்ந்து, ‘எனக்கு உங்களுடன் வெளியே செல்ல ஆசை’ என்றாள்.

‘சரி, எனக்கும் ஒரு ஆசை! கோபிக்கவில்லை என்றால் சொல்கிறேன்.’

‘உங்கள் மேல் எனக்குக் கோபம் வருமா? சொல்லுங்கள்!’

‘உன்னுடன் ஒரு நாளாவது கணவன் மனைவிபோல் வாழ்ந்தால் என் கனவு நிறைவேறும்.’

‘என்னை உங்கள் மனைவியென்றே வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.’

‘என் கண்ணே,’ என்று சொல்லி மீண்டும் அணைத்து முத்தமிட்டேன்.

அவளும் ‘என் ராஜா,’ என்று என்னை கொஞ்சினாள்.

‘நாம் சினிமாவுக்கு போகலாமா?’ என்றேன்.

‘முதலில் மணற்கரை, அப்புறம் சினிமா!’

அதுவே முடிவானது. அவள் உள்ளே சென்று சேலை மாற்றி அலங்காரம் செய்துகொண்டு மேலும் அழகியாக வெளிப்பட்டாள். என் வாய் என்னையறியாமலே திறந்திருக்கவேண்டும். திறந்திருந்ததை உணர்ந்து மூடினேன். பிறகு சமாளித்து, ‘போகலாமா?’ என்றேன்.

அவளை என் வண்டியில் வைத்து அழைத்துச்சென்றது எனக்கு உல்லாசமாயிருந்தது. அவளும் மகிழ்ச்சியாக காணப்பட்டாள். முன்னொருநாள் நடந்ததுபோல் உலகையே மறந்து மணற்கரையில் இருவரும் கைகோத்து நடந்தோம். மணற்கரையில் திரிந்த சிறு விற்பனையாளர்களிடமிருந்து அல்வா, முருக்கு போன்ற அவளுக்கு பிடித்தமான சிற்றுண்டிகளை வாங்கிக்கொடுத்தேன். கூடையில் பூ வைத்திருந்த பெண்ணிடமிருந்து நிறைய மல்லிகைப்பூ வாங்கிக்கொடுத்தேன். என் மனைவியை இப்படியெல்லாம் உபசரித்தது கிடையாது. எனினும் அடுத்தவன் மனைவியை உபசரிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தால், நேரமும் பணமும் செலவழிக்க எந்த ஆணும் தயங்குவதில்லை. இதற்கு நான் மட்டும் விதிவிலக்கன்றே!

பிறகு திரைப்பட அரங்கம் சென்று அங்கு பொங்கி வழிந்த மக்கள் கூட்டத்தை அலட்சியமாக விலக்கிக்கொண்டு என் சொகுசுக்கார் உள்ளே நுழைந்தது. முதல்வகுப்பு நுழைவுச்சீட்டு வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்று அமர்ந்தோம். கணவன்மனைவிபோலவே திரைப்படத்தை பார்த்து மகிழ்ந்தோம். இடைவேளையிலும் திரும்பிவரும்போதும் படத்தைப்பற்றியும் அதன் கதை, கதாபாத்திரங்கள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

இரவு வீட்டுக்கு வந்ததும் எனக்கு உணவு பரிமாறிவிட்டு அவளும் சாப்பிட்டாள். பிறகு படுக்கையறை சென்றோம். படுக்கையில் என்னை உட்காரச்செய்தபின், என் காதில் கிசுகிசுத்தாள்.

‘இன்று நமக்கு முதலிரவு,’ என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே ஒடிவிட்டாள்.

நான் மணற்கரையில் வாங்கிய மல்லிகைச்சரத்தை உருவி படுக்கையில் தூவினேன். பிறகு அவள் வருகையை எதிர்பார்த்து கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தேன். சற்று நேரத்தில் ஒரு தட்டில் பழங்களும் ஒரு தம்ளரில் பாலும் வைத்து எடுத்துக்கொண்டு வாசலில் தோன்றினாள். அப்போது என் கண்களுக்கு அவள் ஒரு தேவதையாகவே காட்சியளித்தாள். வந்தவள் வாசலருகிலே தயங்கி நின்றாள். நான் அழைக்கவேண்டும் என்று காத்திருந்தாளோ!

‘வா, அருகில் வா,’ என்றேன். நாணத்துடன் உடலை நளினமாக வளைத்து ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள். நான் எழுந்து சென்று அவள் கையைப்பிடித்து அழைத்துவந்தேன். தட்டை வாங்கி பக்கமேசையில் வைத்துவிட்டு அவளை கட்டிலில் அமரவைத்து நானும் அருகில் அமர்ந்தேன். என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் அமைதியாயிருந்தேன். அவளே தொடங்கி, 'பால் சாப்பிடுகிறீர்களா?' என்றாள்.

'உம்,' என்றேன். ஊற்றி கொடுத்தாள். கையில் வாங்கி கொஞ்சம் குடித்துவிட்டு அவள் வாயிலும் வைத்து ஊட்டினேன். பிறகு அவள் வாங்கி எனக்கு ஊட்டினாள். அவள் சிவந்த உதட்டில் ஒரே ஒரு துளி பால் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அதை என் உதடுகளால் ஒற்றி எடுத்தேன். அவள் கண்களை பாதி மூடி அப்படியே இருந்தாள். மேலும் அவள் வாயில் என் உதடுகளை ஒற்றி இல்லாத பாலை எடுத்தேன். அவள் கண்ணாடிக்கன்னத்தில் என் கன்னத்தை வைத்து வழுக்கினேன். அந்த மெழுகுக்கன்னத்தை என் நாக்கு நுனியால் நக்கிப்பார்த்தேன். உதடுகளால் வருடி முத்தமிட்டேன்.

அவள் காதருகில் என் வாயை வைத்து, 'எப்போதும் நீதான் என் காதலி,' என்றேன்.

அவள் காதை என் உதடுகளால் மென்மையாக கௌவினேன். அவள் தந்தக்கைகளை என் கழுத்தைச்சுற்றி போட்டாள். என் கைகளை அவளது இடுப்பைச்சுற்றி வளைத்தேன். மார்புடன் அணைத்துக்கொண்டேன். அவள் கனிந்த மார்பு உருண்டைகள் என் மார்புப்பரப்பில் மெத்தென அழுந்தின. அவள் முதுகை தடவியபடியே அந்த அழுத்தத்தை அனுபவித்து இருந்தேன். அசைந்து என் மார்பாலே அவள் மார்புக்கலசங்களை அமுக்கினேன். அணைத்தபடியே இருவரையும் கட்டிலில் சாய்த்து படுக்கச்செய்தேன். அருகருகே படுத்து அணைத்து மீண்டும் முத்தங்கள் இட்டுக்கொண்டோம்.

அவளாகவே கையை கீழே கொண்டுபோய் என் குண்ணையை தொட்டுத்தடவினாள். பிறகு தலையை கீழே கொண்டுபோய் சுண்ணிக்கு முத்தமிடத்தொடங்கினாள். அவள் என்னை ஊம்பியது புதுவிதமாயிருந்தது. மிகவும் போக்குக்காட்டி நிதானமாக ஊம்பினாள். சிறு ஊம்பல்களை வழங்கியபின் சுண்ணியை தவிக்கவிட்டு வேடிக்கைபார்த்தாள். அது அந்தரத்தில் ஏங்கி நின்று அவள்வாயை எதிர்பார்த்திருப்பதை கண்டு மகிழ்ந்தாள். பிறகு அதன் ஆசையை நிறைவேற்றுமாறு வந்து கொஞ்சம் ஊம்பினாள். இவ்வாறு எனக்கு இன்பத்தை அலையலையாக வழங்கினாள். நன்றாக விரைத்திருந்த சுண்ணியின் நடுவில் பற்களால் சப்பென்று கடித்தாள். வியப்பால் திடுக்கிட்டு எட்டிப்பார்த்தேன். ஆனால் அதுவும் இதமாகவேயிருந்தது. பற்களால் சுரண்டாமல் வாயை இம்மியிம்மியாக நகர்த்தி சிறு செல்லக்கடிகளாக கடித்துக்கொண்டே வந்தாள். என் சுண்ணியை பிடித்துவிட்டதுபோலிருந்தது. அந்த இன்பத்தில் மயங்கி அவளுக்கு அடிமையாக தளர்ந்து படுக்கையில் கிடந்தேன்.

அவள் எழுந்து திரும்பியமர்ந்தாள். தன் கால்களை என்தலையில் இருபக்கங்களிலும் போட்டு அமர்ந்து புண்டையை வாய்க்குநேராக தந்தாள். என்மீது கவிழ்ந்து படுத்து சுண்ணியை மீண்டும் ஊம்பினாள். சுண்ணியில் பெற்ற இன்பத்தால் நானும் அவள் புண்டையை உண்டேன். அவள் சுண்ணியை கடித்தபோது நானும் பற்களால் புண்டையிதழ்களை இதமாக மென்று இன்பமளித்தேன். அவள் கிளிதாரியை நன்றாக சூப்பியதால் துருத்திக்கொண்டு வந்தது. அதன் நுனியையும் மெல்ல நறுக்கென்று கடித்தேன். ஆ என்ற ஒலி அவளிடமிருந்து எழுந்தது. ஆனால் மீண்டும் என் வாயில் வந்து கொடுத்து கடிக்கச்செய்தாள். நான் ‘அங், அங்’ என்று என் வாயால் சொல்லிக்கொண்டே கிளிதாரியை அடியிலிருந்து நுனிவரை கடித்துவிட்டேன். அடியில் கடித்து கௌவிக்கொண்டே நுனியில் நாக்கால் வருடினேன்.

அவ்வாறு தொடங்கி அன்றிரவு முழுவதும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பையும் இன்பத்தையும் வாரி வழங்கினோம். இருவரும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கிடந்து நிதானமாக வெகுநேரம் ஓழ்த்துக்கொண்டே கிடந்தோம். பிறகு அவள் என்மீது ஏறியமர்ந்து கேரளமுறையில் என்னை ஓழ்த்தாள். நான் கீழே கிடந்து தவிக்க அவள் குதித்துக்குதித்து புண்டையால் என் சுண்ணியைச்சுற்றி கௌவி ஓழ்த்து என்னை துடிக்கவைத்தாள். அந்தநிலையில் என் விந்து அவள் புண்டைக்குள் மேல்நோக்கி தானகவே பாயத்தொடங்கியது.  பல பாய்ச்சல்களாக பாய்ந்தபின் என் விந்தும் அவள் காமநீரும் கலந்த கலவை அவள் புண்டையிலிருந்து பொங்கி வழிந்து என் கொட்டைகளையும் தொப்பலாக நனைத்தது. பிறகு என்மீது படுத்து அணைத்து வாயில் முத்தமிட்டாள். அப்போதும் மெதுவாக அசைந்து புண்டைக்குள் என் சுண்ணியை வழுக்கிக்கொண்டேயிருந்தாள். நான் இன்பத்தில் அரைமயக்கமாக கிடந்தேன்.

அதுதான் எனக்கு திருவனந்தபுரத்தில் காத்திருந்த விருந்து.